Langere stukken autorijden
Het gaat goed als ik mijn stoel naar achteren zet zodat mijn linkerbeen licht gestrekt is. Ik rij een automaat dus is mijn (aangedane) linkerbeen niet nodig. Maar teveel buigen levert toch nog pijn op na 45 minuten.
Vandaag een 75 minuten rit om een asielzoeker met verblijfsstatus te bezoeken. Om de hoek van mijn geboortehuis dus even een afslag eerder genomen en gezien dat het hoekhuis er nog altijd staat na 65 jaar.
Mijlpaaltjes!
1. De fysio is klaar met mijn rechterarm. We weten het niet 100% zeker maar de consolidatie lijkt compleet. Er zijn sinds het laatste consult in april geen nieuwe foyo’s gemaakt, maar op basis van de ervaringen met deze complexe breuken ging de chirurg ervan uit dat het nu zelfstandig geheeld moet zijn.
Ik kan de arm inmiddels 90% op 180graden omhoog strekken. Zelf zal ik doorgaan met helastiek en gewichten voor een volledige verticale strek.
De therapeut gaf toe dat hij in het begin van de behandeling wat somber was over de kans tot volledige verticale strek. Maar vandaag was hij toch blij met het resultaat van hun behandelingen en werd dit deel van de therapie afgesloten.
We besloten samen om van 2x per week naar 1x te gaan. Focus ligt nu volledig op mijn aangedane linkerknie en daar gaan werken naar volledige mobiliteit. De strek is goed, de buiging nog niet helemaal. Een licht gevoel van een strakke spier rond de knie moet nog soepeler worden.
2. Ik kan weer fietsen op mijn eigen fiets. Bij de fysiopraktijk ging dat al goed maar om weer zelf op de fiets te springen… het lukte dit weekend.
Even voorstellen Marlies Ekelmans (1966) en Rodric Leerling (1962) zijn al 37 jaar getrouwd en hebben twee volwassen dochters, die allebei in het buitenland wonen en werken.
Rodric werkt sinds 1988 in de mediasector, zowel in vaste dienst als als freelancer. Voor zijn werk hebben zij veel gereisd en ook enige tijd in de VS gewoond (Montclair, NJ).
Marlies is opgeleid als maatschappelijk werker en heeft zich onder meer als vrijwilliger ingezet voor Stichting Mentorschap.
Kleiner wonen Na twintig jaar in Hoorn (NH) verhuisden zij in 2019 naar een kleiner appartement in Doorwerth. Hoewel zij daar met veel plezier wonen, missen zij het leven met een tuin en vooral het gezelschap van huisdieren.
Honden In hun eerdere woningen hebben zij altijd katten gehad, waaronder twee keer een nestje kittens. De ervaring met honden begon via familie en vrienden, maar is sinds de zomer van 2023, toen zij startten als huisoppassers, sterk uitgebreid. Inmiddels hebben zij met veel plezier gezorgd voor uiteenlopende hondenrassen, waaronder een Rhodesian Ridgeback, Majorcaanse Mastiff, American Bull, Berner Sennen, Boomer, ruwharige Teckel, Golden Retriever en Labrador.
Paarden Daarnaast hebben zij ervaring opgedaan op een kleine boerderij, waar zij de dagelijkse verzorging op zich namen van twee pony’s (een Shetlander en een Welsh C), kippen, konijnen, een schaap, en een koe. Daarna was er ook een (herhaal) oppas met twee paarden (Welsh D en Shetlander).
Betrouwbaar Marlies en Rodric staan bekend als betrouwbare, rustige en zorgvuldige huisoppassers. Zij vinden het belangrijk dat huis, tuin en dieren tijdens afwezigheid van de eigenaren dezelfde aandacht en zorg krijgen als zij gewend zijn. Heldere communicatie en respect voor iemands woning spreken daarbij voor zich. Dat wordt gewaardeerd: zij zijn inmiddels meerdere keren teruggevraagd en hebben veel positieve reviews mogen ontvangen.
Nieuwe klachten, gratis erbij
Je zou denken dat de fysiotherapie vooral bedoeld is om problemen op te lossen. Meestal klopt dat ook. Maar deze week leverde een behandeling onverwacht een nieuw aandachtspunt op.
De fysiotherapeut wilde de mobiliteit van mijn benen en knieën vergelijken. Op de behandeltafel, in buikligging.
Eerst links. “Dat ziet er goed uit.” Altijd prettig om te horen. Daarna dezelfde beweging aan de rechterkant, de niet-aangedane zijde.
Pang.
Een verrekte lies. Niet de bedoeling van de oefening, wel het resultaat.
Diezelfde dag voelde het nog als een klein ongemak. Zo’n pijntje waarvan je denkt dat het morgen wel weer over is. Dat bleek optimistisch. De dagen erna werd het juist erger.
Inmiddels is het de belangrijkste reden dat ik weer rondloop alsof de revalidatie een paar maanden is teruggezet.
Vier dagen later zit de verrekking er nog steeds. Draaien in bed is onhandig, in- en uitstappen kost meer moeite dan verwacht en wandelen gaat met een opvallend mank loopje.
Best bijzonder eigenlijk: maanden gewerkt om mijn linkerbeen weer op orde te krijgen, om vervolgens door mijn rechterlies te worden teruggefloten.
Gelukkig hoort ook dit waarschijnlijk gewoon bij de categorie tijd geven. Niet alles in een revalidatie verloopt volgens plan. Soms zorgt juist de behandeling voor een onverwachte omweg.
Dat maakt het niet leuker, maar het verandert ook niets aan de richting: vooruit, zij het deze week even wat langzamer.
Lopen, lopen en nog meer lopen. Dat was deze week de vaste routine tijdens het huisoppassen en mijn eerste vakantie sinds de val in december, precies zes maanden terug alweer.
De lieve Amerikaanse bull luisterde doorgaans prima, maar had ook haar eigen ideeën over hoe een wandeling eruit hoorde te zien.
Soms had ze simpelweg geen zin in een blokje om. Dan bleef ze demonstratief stilstaan en wachtte net zo lang tot ik besloot dat terug naar huis misschien toch een goed plan was. Het had waarschijnlijk te maken met de extreme hitte.
De locatie van deze huisoppas maakte veel goed. Het huis lag aan het begin van het Maas-Waalkanaal, wat zorgde voor fraaie wandelroutes. De lange ronde voerde langs het kanaal en vervolgens een stuk langs de Maas. Met de hoge temperaturen van deze week was dat bepaald geen straf.
Gelukkig hoefde ik het tempo niet altijd hoog te houden. Regelmatig moest ik stoppen om op de hond te wachten of haar terug te vinden in het hoge gras. Bovendien hoefde niet iedere wandeling een marathon te zijn.
Toch liet de knie zich aan het einde van de week weer even horen. De zwelling was niet erger dan anders, maar de inmiddels vertrouwde dikke knie maakte duidelijk dat er behoorlijk wat kilometers waren gemaakt.
Na een week oppassen is het daarom tijd om terug te keren naar een wat gevarieerder schema: twee keer fysiotherapie, aangevuld met wandelingen zonder viervoetige trainingspartner. Al moet ik toegeven dat die laatste het revalidatieprogramma soms verrassend effectief wist te versnellen.
Beenspieren op spanning
Vandaag weer nieuwe apparaten getest bij de fysiotherapeut. Het fietszadel staat inmiddels alweer een paar standen lager.
Bij iedere verlaging is het eerste rondje draaien even ongemakkelijk, alsof de knie eerst bezwaar wil aantekenen.
Daarna went het verrassend snel en voelt de beweging weer normaal.
Ook de loopband krijgt steeds meer ambitie: harder en steiler. Rennen is nog net iets te pijnlijk voor de linkerknie, maar technisch gezien lukt het inmiddels wel.
Dat alleen al voelde een paar maanden geleden als een tamelijk theoretisch concept.
Dus werd het tijd voor de bovenbenen. Op de leg press duw je jezelf omhoog en mogen hamstrings, bilspieren en quadriceps aan het werk.
Daarna volgt de leg extension, speciaal bedoeld voor de quadriceps aan de voorkant van het bovenbeen.
Ooit waren dit apparaten waar ik met een boog omheen liep. Nu begin je je bijna thuis te voelen in een sportschool, zij het een versie waar iedereen voortdurend naar je knie vraagt.
Het half uur is zoals altijd snel voorbij. Daarna nog een paar trappen omhoog richting uitgang en daarmee is de dagelijkse exercise ook weer afgevinkt.
De lange autorit
Vandaag het grote avontuur aangegaan: de vraag was niet óf ik weer kon autorijden, maar hoelang.
Afgelopen weekend waren er al wat korte ritten geweest. Elke keer hetzelfde patroon: na een minuut of twintig begon de aangedane knie te zeuren, daarna steeds nadrukkelijker. Geen probleem op een provinciale weg, wel iets waar je liever niet achter komt midden op de snelweg of in een file.
Bij de fysio kwam daarom een praktisch alternatief op tafel: waarom niet binnendoor rijden en stoppen zodra de knie protesteert?
De verklaring klonk logisch. Door het langdurig gebogen houden van het been worden bloedbanen afgekneld. Dus minder lang in dezelfde houding blijven zou moeten helpen. Of stoppen en wat bewegen.
Vandaag volgde de proef op de som. Bestemming: een congres op ongeveer een uur rijden. Heen niet via de snelweg, maar binnendoor. Langzamer, meer mogelijkheden om desnoods even te stoppen. Daarnaast een kleine aanpassing in de houding: het linkerbeen niet meer op de vaste plek naast de deur, maar meer gestrekt naast het rempedaal van de automaat.
En ergens onderweg gebeurde iets onverwachts. De pijn bleef weg. Geen zeurende knie na twintig minuten, geen oplopende irritatie. Sterker nog: het laatste stuk heb ik alsnog de snelweg genomen om wat sneller op bestemming te komen. Ook dat ging zonder problemen.
De terugweg vervolgens volledig via de snelweg gedaan. Aan het einde wel wat lichte irritatie in de knie, maar niet genoeg om te hoeven stoppen. In één keer naar huis gereden.
Wel opvallend hoeveel energie zo’n rit (en congres) kost. Alsof het lichaam voortdurend op scherp staat. Maar opnieuw een horde genomen. En eentje die een paar weken geleden nog behoorlijk onrealistisch klonk.
Autorijden
Vijf maanden. Zo lang duurde het voordat iets ogenschijnlijk simpels weer binnen bereik kwam: zelf achter het stuur van mijn auto klimmen.
Na de geslaagde fietsoefening eerder deze week bij de fysio volgde vandaag de volgende test. Zou het lukken om mijn linkerbeen weer fatsoenlijk langs de bestuurderskant naar binnen te manoeuvreren? Het antwoord bleek verrassend positief: ja. Zonder acrobatiek, zonder paniek, zonder terugtrekkende beweging.
Dus reed ik opeens weer zelf.
Mijn eerste bestemming was bescheiden maar symbolisch passend: de wasstraat achter ons appartement. Niet direct de Route du Soleil, maar na maanden revalidatie voelde zelfs dat als een kleine overwinning.
Daarna volgde bestemming twee: de kapper in het volgende dorp. Ook gehaald, zonder noemenswaardige incidenten — behalve dan dat ik er nu weer enigszins toonbaar uitzie.
De automaat bewijst zich daarbij als onverwachte revalidatiepartner. Geen koppeling, geen geforceerde bewegingen, geen linkerknie die protesteert. Licht gebogen blijven gaat nu prima. De rechterschouder doet inmiddels ook weer bijna volledig mee, dus sturen levert nauwelijks nog discussie op.
Het zijn geen wereldreizen, maar wel serieuze stappen terug richting zelfstandigheid.
Komend weekend volgt de volgende proef: iets verder rijden. Als dat goed gaat, komt ook kantoor weer binnen bereik. Toevallig precies op het moment dat volgende week mijn eerste volledige werkweek sinds maanden gepland staat.
Zo schuift herstel langzaam op van oefeningen naar dagelijks leven. Van fysio naar file. En eerlijk gezegd: zelfs dat vooruitzicht klinkt inmiddels verrassend aantrekkelijk.
Het weekend tripje leerde me dat de knie na 20minuten begint te piepen. Dit vraagt dus om langzame gewenning.
.
Eind is in zicht
Vandaag stond het laatste bezoek aan de chirurg op het programma. De CT-scan gaf goed nieuws: de verdachte haarscheurtjes die op de vorige röntgenfoto nog leken op te duiken, bleken er niet te zijn — of inmiddels verdwenen.
Geen onverwachte wending dus, gewoon herstel volgens het boekje. Zowel knie als schouder doen wat ze moeten doen: langzaam, gestaag beter worden.
Ook bij de fysio viel er iets te vieren. Fietsen blijkt weer mogelijk. Toegegeven: met het zadel in de hoogste stand en een lichte hang naar rechts oogt het nog niet als een glorieuze Tour-etappe, maar dat doet er weinig toe. De benen gingen rond. Dat moment alleen al voelde als winst.
De knie vraagt intussen nog steeds om geduld en rekwerk. De buighoek staat nu op 85 graden — vooruitgang, al blijft het vooral een kwestie van centimeter voor centimeter terrein terugwinnen.
Dan is er nog de Zuggertung-draad, die zich vlak onder de huid weinig subtiel meldt als een vreemd bobbeltje. Mogelijk moet die er op termijn alsnog uit, met lokale verdoving of ruggenprik. Een geruststellende gedachte is dat het kan; een prettige gedachte is anders. Maar dat is zorg voor later.
Voor nu overheerst iets anders: opluchting. En misschien zelfs een beetje trots. Weer een grote stap dichter bij volledig herstel. Soms voelt vooruitgang niet als een sprint, maar als voor het eerst weer de pedalen rond krijgen. Dat telt ook.
Een enerverende week.
Maandag deze week stond er bij de fysio een nieuw apparaat klaar: de crosstrainer. Voor het eerst.
De beweging komt dicht in de buurt van fietsen, en dat voelde lange tijd als iets voor later. Het idee alleen al — benen die weer rondgaan, een knie die diep moet buigen — hoorde vooral thuis in de categorie onmogelijk.
Toch gebeurde het. Voorzichtig eerst, maar het ging. Opstappen, draaien, afstappen: bewegingen die een paar maanden geleden nog als een technisch experiment voelden, beginnen langzaam weer normaal te worden.
Dat geldt ook voor de trap. Omhoog was al een tijdje geen groot drama meer, maar inmiddels gaat ook naar beneden zoals het hoort: gewoon trede voor trede, zonder ingewikkelde tussenoplossingen.
In de flat wint de trap het daardoor steeds vaker van de lift. Een klein detail misschien, maar juist daarin zit de vooruitgang.
Morgen volgt, na vijf maanden, de belangrijkste check tot nu toe: een CT-scan van de knie. Die moet laten zien of de knieschijf netjes is geheeld en of er geen haarscheurtjes zijn achtergebleven. Hopelijk wordt dit de laatste controle.
Na maanden van oefeningen, twijfel, traptechniek en geduld zou dat een prettig slotstuk zijn. Al weet deze revalidatie inmiddels één ding zeker: zelfs een laatste controle voelt pas definitief als iemand anders dat zwart op wit bevestigt.
RefRod 